Στην ακρόπολη βρίσκεται αντίγραφο. Το αυθεντικό λίθινο αγγείο, με διάμετρο 3,20 μέτρα, εκτίθεται στο Λούβρο.
Το μεγάλο λίθινο αγγείο που βλέπει κανείς στην ακρόπολη της Αμαθούντας είναι αντίγραφο. Το αυθεντικό βρίσκεται στο Λούβρο. Ανάμεσα στους δύο τόπους υπάρχει μια διαδρομή που συνδέει το αρχαίο ιερό με τις αρχαιολογικές αποστολές και τις μεταφορές αρχαιοτήτων του 19ου αιώνα.
Με ύψος 1,87 μέτρα και μέγιστη διάμετρο 3,20 μέτρα, το αγγείο έχει διαστάσεις που δύσκολα συμβιβάζονται με τη συνηθισμένη εικόνα ενός σκεύους. Δεν είναι πήλινο πιθάρι. Εχει κατασκευαστεί από τοπικό ασβεστόλιθο που περιέχει όστρεα.
Οι ταύροι στις λαβές
Το έργο χρονολογείται στην κυπροαρχαϊκή περίοδο, ανάμεσα στον 7ο και στον 5ο αιώνα π.Χ. Οι τέσσερις λαβές του είναι διακοσμητικές, χωρίς πραγματικό άνοιγμα για πιάσιμο. Στη διακόσμησή τους εμφανίζονται ταύροι και φυτικά στοιχεία, με μορφές που παραπέμπουν στα πρωτοαιολικά κιονόκρανα.
Το στόμιο είναι πολύ μικρότερο από το μεγαλύτερο άνοιγμα του σώματος: η διάμετρός του φτάνει τα 1,17 μέτρα. Αυτή η διαφορά δίνει στο αγγείο τον έντονα φουσκωμένο του όγκο.
Στο αντικείμενο σώζεται επιγραφή με κυπροσυλλαβικά σημεία, την οποία ο κατάλογος του μουσείου συνδέει με την ετεοκυπριακή γλώσσα. Το αγγείο είχε λατρευτική χρήση. Η θέση του στην ιστορία της Αμαθούντας αφορά, επομένως, τη λειτουργία του ιερού και τον τρόπο με τον οποίο η πόλη διαμόρφωνε τους θρησκευτικούς της χώρους.
Το ταξίδι του 1865
Η μεταφορά του στη Γαλλία έγινε το 1865, στο πλαίσιο της δραστηριότητας του Εντμόν Ντιτουά. Είχε προηγηθεί η αποστολή του 1862, με τη συμμετοχή του Μελκιόρ ντε Βογκιέ και του Ουίλιαμ Γουάντινγκτον. Οι αποστολές αυτές ανήκουν στην εποχή κατά την οποία ευρωπαϊκά μουσεία συγκροτούσαν μεγάλες συλλογές κυπριακών αρχαιοτήτων.
Το αγγείο καταγράφεται στο Λούβρο με αριθμό AO 22897 και εκτίθεται στην αίθουσα 316, στο ισόγειο της πτέρυγας Sully. Η καταγραφή του μουσείου διατηρεί μαζί το αντικείμενο, τις διαστάσεις του, την προέλευσή του και τη χρονολογία απόκτησης.
Το αντίγραφο στον αρχαίο χώρο
Στην Αμαθούντα το αντίγραφο επιτρέπει στον επισκέπτη να αντιληφθεί το μέγεθος του έργου μέσα στον τόπο από όπου προήλθε. Στο Παρίσι η θέαση γίνεται μέσα στη συλλογή ενός μουσείου. Είναι δύο διαφορετικοί τρόποι να προσεγγίσει κανείς το ίδιο αρχαίο αντικείμενο.
Η διάκριση ανάμεσα σε πρωτότυπο και αντίγραφο είναι ουσιαστική για την επίσκεψη. Η παρουσία του αγγείου στον αρχαιολογικό χώρο δεν σημαίνει ότι το αυθεντικό επέστρεψε στην Κύπρο.
