Από τις φλούδες, τα κουκούτσια και τον λίγο χυμό που έμενε στο πιθάρι ξεκινούσε η ζιβανία.
Μετά το πάτημα των σταφυλιών έμεναν οι φλούδες, τα κουκούτσια και ό,τι είχε απομείνει από τη σάρκα. Αυτά ήταν τα ζίβανα, ή στέμφυλα όπως λέγονται γενικότερα. Στην κυπριακή οινοποίηση είχαν δική τους χρήση. Μαζί με τον λίγο χυμό που έμενε στο πιθάρι αποτελούσαν την πρώτη ύλη για τη ζιβανία.
Μια δεύτερη δουλειά μετά το κρασί
Οταν το κρασί μεταφερόταν σε άλλο δοχείο, τα ζίβανα έμεναν στο πιθάρι για μεγαλύτερο διάστημα. Στη συνέχεια πήγαιναν στο καζάνι για απόσταξη. Η παραγωγή του ποτού ήταν έτσι μέρος του ίδιου κύκλου εργασιών που ξεκινούσε με τον τρύγο και το πάτημα.
Τα μικρά τσαμπιά της δεύτερης συγκομιδής
Σε ορισμένες περιπτώσεις χρησιμοποιούσαν και τα καμπανάρκα, μικρά τσαμπιά από δεύτερη συγκομιδή. Τα πατούσαν και τα πρόσθεταν στην πρώτη ύλη. Η τοπική ονομασία του ποτού κράτησε τη σχέση του με τα ζίβανα, πολύ μετά την απομάκρυνση του κρασιού από το πιθάρι.
