Τσακκιστές, κολυμπάτες και κουμνιαστές. Πότε άνοιγε ο καρπός και πότε έμπαινε ολόκληρος στο δοχείο.
Το μέγεθος και η ωριμότητα της ελιάς καθόριζαν τι θα έκανε με αυτήν το κυπριακό νοικοκυριό. Οι πράσινοι καρποί μπορούσαν να γίνουν τσακκιστοί ή να μπουν σε αλατόνερο ως κολυμπάτοι. Οι ώριμες μαύρες ελιές έμπαιναν συχνά στο κουμνί, το πήλινο δοχείο που τους έδωσε το όνομα.
Στις τσακκιστές, το χτύπημα με πέτρα ανοίγει τη σάρκα. Ακολουθεί ξεπίκρισμα σε νερό και φύλαξη σε άλμη. Ο κόλιανδρος, το σκόρδο και το λεμόνι δίνουν τη γεύση που φτάνει στο τραπέζι, όταν πια στραγγίξουν οι ελιές από το υγρό τους.
Οι τρόποι που έδωσαν τα ονόματα
Οι κολυμπάτες πήραν το όνομά τους από την άλμη μέσα στην οποία διατηρούνταν. Οι ξιδάτες χαράζονταν με λεπίδα και έμεναν σε ξίδι. Για τις κουμνιαστές χρησιμοποιούσαν ώριμους μαύρους καρπούς και αλάτι. Καθεμιά από τις ονομασίες λέει κάτι για το σκεύος, το υγρό ή τον τρόπο που προετοίμαζαν τον καρπό.
Το βάζο με τις ελιές εξυπηρετούσε και το καθημερινό γεύμα, ιδιαίτερα σε περιόδους νηστείας. Με ψωμί και κρεμμύδι, λίγοι καρποί μπορούσαν να αποτελέσουν γεύμα στο σπίτι ή στο χωράφι. Η επιλογή παρασκευής έκρινε πώς θα κρατούσε το νοικοκυριό τη σοδειά για τους μήνες που ακολουθούσαν.
Ο.
