Όταν ακούμε «μεσογειακή διατροφή», το μυαλό μας πηγαίνει συνήθως στα υλικά: λαχανικά, όσπρια, ελαιόλαδο και φαγητό της εποχής. Υπάρχει, όμως, και μια πλευρά της που δεν χωρά σε λίστα αγορών.
Η UNESCO περιγράφει τη μεσογειακή διατροφή ως ένα σύνολο γνώσεων, πρακτικών και παραδόσεων που συνδέονται με την καλλιέργεια, την προετοιμασία και την κατανάλωση του φαγητού. Η Κύπρος περιλαμβάνεται στις χώρες που συμμετέχουν στην εγγραφή της στον κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Σκεφτείτε, για παράδειγμα, ένα οικογενειακό τραπέζι στην Κύπρο. Κάποιος έφερε χόρτα από τον κήπο, κάποιος άλλος ετοίμασε μια συνταγή όπως την έμαθε από τη μητέρα του, και πριν τελειώσει το φαγητό έχει ήδη ξεκινήσει η συζήτηση για το τι θα μαγειρευτεί την επόμενη φορά.
Δεν είναι μόνο θέμα συνταγής. Είναι ο τρόπος με τον οποίο μια οικογένεια μοιράζεται γνώσεις και στιγμές. Ακόμη και η ερώτηση «πώς το έφτιαξες;» μπορεί να είναι η αρχή για να περάσει μια μικρή παράδοση στην επόμενη γενιά.
Ίσως, λοιπόν, αξίζει να καταγράφουμε τις οικογενειακές μας συνταγές πριν χαθούν οι λεπτομέρειές τους: πόσο λεμόνι βάζει η γιαγιά, πότε ξέρει ότι το φαγητό είναι έτοιμο και τι εννοεί όταν λέει «λίγο» από ένα υλικό.
Γιατί η γεύση μάς μένει. Αλλά οι ιστορίες πίσω από αυτήν είναι που κάνουν ένα φαγητό δικό μας.
Κατερίνα Χριστοφή
