Αν γυρίζαμε πίσω στον χρόνο θα τολμούσαμε, άραγε να χρησιμοποιήσουμε το κυπριακό γαϊδούρι για να κυκλοφορήσουμε; Αν είχαμε σήμερα την επιλογή αντί για αυτοκίνητο… ένα γαϊδούρι για μέσο μεταφοράς τι θα κάναμε;
Στραμμένοι στο παρελθόν, πιθανόν να πηγαίναμε μέχρι την τοπική λαϊκή αγορά με το γαϊδούρι. Θα του φορτώναμε ένα καλάθι γεμάτο ψώνια, όπως ντομάτες, κρεμμύδια και πατάτες. Θα πηγαίναμε μέχρι τα χωράφια για εργασία ή για περίπατο. Χωρίς βιασύνη, χωρίς φώτα τροχαίας, χωρίς άγχος, κίνηση και κορναρίσματα. Θα βαδίζαμε αργά, σταθερά, με στόχο τον προορισμός μας. Το γαϊδούρι θα σταματούσε για να ξεκουραστεί και εμείς δεν θα είχαμε ούτε ρολόι, ούτε κινητό για να κοιτάξουμε την ώρα. Θα σιωπούσαμε και θα περιμέναμε λέγοντας «κάποια στιγμή θα φτάσουμε».
Είναι γνωστό πως το κυπριακό γαϊδούρι συνδέεται στενά με την ιστορία και την παράδοση του νησιού μας καθώς μέχρι και τον 20ο αιώνα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αγροτική ζωή (και όχι μόνο) των προγόνων μας. Θα έλεγε κανείς, ότι το κυπριακό γαϊδούρι θεωρείτο ο καλύτερος σύντροφος και ο πιο πιστός φίλος του κύπριου πολίτη. Ακόμη, θεωρείτο το πιο βασικό μεταφορικό μέσο και ο πιο απαραίτητος βοηθός στην ύπαιθρο γενικότερα. Σήμερα, το κυπριακό γαϊδούρι αποτελεί προστατευόμενο είδος και θεωρείται ένα από τα κύρια σύμβολα της κυπριακής παράδοσης.
Συγκρίνοντας το σήμερα με το πριν και το πώς θα ήταν η ζωή μας μ’ ένα γαϊδούρι – βοηθό και πιστό φίλο, καταλήγουμε πως μια τέτοια καθημερινότητα πιθανόν, να μας θύμιζε λίγο ή πολύ, το πόσο έχουμε την ανάγκη της απλότητας, των πιστών φίλων και των πιο χαλαρών ρυθμών που εν τέλει θα μας κάνουν να «αναπνεύσουμε» πραγματικά.
Σκεφτήκαμε, λοιπόν, ποτέ πόσο απλά θα ήταν τα πράγματα αν οι μέρες μας κυλούσαν με πινελιές κυπριακής παράδοσης που για να λέμε την αλήθεια ξεχωρίζουν μέχρι σήμερα στην ιστορία της Κύπρου;
Τι λέτε, κάνουμε μία στροφή στο παρελθόν;
Γράφει η Χριστίνα Γεωργίου
