Αγία Μαρίνα: Το ξωκλήσι στο υπέροχο Φοινί που «γεννήθηκε» από ένα τάμα

Share post:

Λίγο έξω από το χωριό Φοινί, της Επαρχίας Λεμεσού, προς τα δυτικά, και συγκεκριμένα στην τοποθεσία «Βίνες», εκεί όπου ο κάμπος συναντά το πράσινο, πεύκα και θάμνους, βρίσκεται ένα μικρό ξωκλήσι με ξεχωριστή ιστορία. Είναι η Αγία Μαρίνα, ένα ήσυχο καταφύγιο πίστης που στέκει σε μικρή απόσταση από το ποτάμι, το οποίο διασχίζει το χωριό.

Το ξωκλήσι ολοκληρώθηκε το 1999 και, παρά το μικρό του μέγεθος, ξεχωρίζει για την απλότητα και την παραδοσιακή του αισθητική. Χτισμένο από μικρό τούβλο και ντυμένο εξωτερικά με πέτρα της περιοχής, δένει αρμονικά με το φυσικό τοπίο. Στο εσωτερικό, οι λευκοί τοίχοι, η επίπεδη οροφή και οι λιγοστοί ξύλινοι σκάμνοι δημιουργούν μια λιτή και κατανυκτική ατμόσφαιρα.

Την εικόνα του μικρού ναού συμπληρώνει το ξύλινο, σκαλιστό εικονοστάσι, το οποίο χωρίζει την Αγία Τράπεζα από τον κυρίως ναό και φιλοξενεί επτά φορητές εικόνες. Δίπλα τους, τα ξύλινα σκαλιστά ψαλτήρια προσθέτουν ακόμη μία πινελιά παραδοσιακής τέχνης.

Ξεχωριστή θέση έχει η εικόνα της Αγίας Μαρίνας, που βρίσκεται στη δυτική είσοδο του ξωκλησιού, σε ειδικό προσκυνητάρι, η οποία υποδέχεται τον επισκέπτη και δίνει από την πρώτη στιγμή τον τόνο της ευλάβειας που χαρακτηρίζει τον χώρο.

Πίσω, όμως, από την ανέγερση του μικρού ναού υπάρχει μια προσωπική ιστορία πίστης και εκπλήρωσης μιας υπόσχεσης.  Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του Κοινοτικού Συμβούλιου Φοινιού, το ξωκλήσι οικοδομήθηκε εξ ολοκλήρου με δαπάνη του Φοινιώτη Αντωνάκη Χρυσοστόμου, ο οποίος θέλησε με αυτόν τον τρόπο να ολοκληρώσει ένα τάμα που είχε κάνει.

Η ιστορία της Αγίας Μαρίνας συνδέεται και με μια ακόμη πράξη προσφοράς. Τη γη πάνω στην οποία ανεγέρθηκε το ξωκλήσι δώρισε η οικογένεια Ψάλιου, από τα αδέλφια Θεοχάρη και Ευαγόρα Ψάλιου. Έτσι, ένας τόπος πίστης δημιουργήθηκε μέσα από τη συνάντηση δύο διαφορετικών προσφορών, που έγιναν με τον ίδιο σκοπό: να αποκτήσει ο τόπος ένα δικό του μικρό προσκύνημα.

Σήμερα, μέσα στο φυσικό τοπίο των «Βινών», η Αγία Μαρίνα παραμένει ένα ήσυχο σημείο συνάντησης ανθρώπων και παράδοσης. Κάθε χρόνο, στις 17 Ιουλίου, το ξωκλήσι γεμίζει ζωή και οι πιστοί συγκεντρώνονται για την πανηγυρική γιορτή της Αγίας Μαρίνας.

Ανάμεσα στα πεύκα, τον κάμπο και το ποτάμι, το μικρό ξωκλήσι συνεχίζει να θυμίζει πως κάποτε μια προσωπική υπόσχεση μπορεί να γίνει κτήμα μιας ολόκληρης κοινότητας.

Γράφει η Χριστίνα Γεωργίου με πληροφορίες και Κεντρική Φωτογραφία: Κοινοτικό Συμβούλιο Φοινιού

Related articles

Η Πάφος ζητά καλλιτεχνικές ιδέες για το 2027

Η πρόσκληση για τη δεκαετία από την Πολιτιστική Πρωτεύουσα κλείνει τη Δευτέρα στις 13:00.

Μια νύχτα στη Λεμύθου

Η Λεμύθου ως βάση για μια εκδρομή στη Μαραθάσα, με διαμονή σε αποκατεστημένο πέτρινο σπίτι.

Πώς πήρε το όνομά της η Κουμανδαρία

Το κάστρο του Κολοσσιού, τα χωριά γύρω από το Τρόοδος και τα σταφύλια που στεγνώνουν στον ήλιο.

Το ασήμι δίπλα στο κέντημα στα Λεύκαρα

Στο σπίτι του Πάτσαλου, δύο τέχνες του χωριού συναντιούνται στα δωμάτια ενός παλιού αρχοντικού.

Ο Ρεμπώ στις όχθες του Λιοπετρίου

Πριν από την επιστροφή του στο Τρόοδος, ο Γάλλος ποιητής έβγαζε το ψωμί του σε λατομεία και εργοτάξια.

Κουλούρια με έψημα την Κυριακή στη Λόφου

Δύο εργαστήρια σε παραδοσιακή αυλή, κυνήγι θησαυρού στο χωριό και μουσική το βράδυ.

2026: Ο ρόλος της Εκκλησίας στην καταπολέμηση της μοναξιάς

Αναμφισβήτητα, η μοναξιά αποτελεί ένα σημαντικό κοινωνικό πρόβλημα της σύγχρονης εποχής. Παρά τις δυνατότητες επικοινωνίας που προσφέρει η...

Οι ελιές πριν φτάσουν στο πιάτο

Τσακκιστές, κολυμπάτες και κουμνιαστές. Πότε άνοιγε ο καρπός και πότε έμπαινε ολόκληρος στο δοχείο.