Λίγα υλικά, λεπτές φέτες αγκινάρας και λεμόνι. Μια κυπριακή παρασκευή που σερβίρεται και ως μεζές.
Οι «τζινάρες με αυκά» συνδυάζουν την αγκινάρα με αυγά στο τηγάνι. Στην κυπριακή κουζίνα το πιάτο μπορεί να σταθεί ως απλό γεύμα ή ως μεζές. Το λεμόνι και το πιπέρι προστίθενται στο σερβίρισμα.
Η αγκινάρα δεν μαγειρευόταν μόνο με έναν τρόπο. Σε παλιές καταγραφές από την Κατωκοπιά εμφανίζεται τηγανητή, γιαχνί και ωμή. Η εκδοχή με τα αυγά αξιοποιεί την κομμένη αγκινάρα ως βασικό συστατικό του τηγανιού, αντί να τη χρησιμοποιεί απλώς ως συνοδευτικό.
Πρώτα η αγκινάρα, μετά το αυγό
Στην καταγεγραμμένη παρασκευή οι αγκινάρες καθαρίζονται και τοποθετούνται σε κρύο νερό με λεμόνι και αλάτι. Επειτα ξεπλένονται, στραγγίζονται και κόβονται σε λεπτές φέτες. Οι φέτες τηγανίζονται ώσπου να έχουν σχεδόν μαγειρευτεί.
Τα αυγά χτυπιούνται χωριστά και προστίθενται αφού αφαιρεθεί το περιττό λάδι από το τηγάνι. Το σύντομο ανακάτεμα δένει τα δύο υλικά, χωρίς να χρειάζεται να μετατραπεί το φαγητό σε στεγνή, παραψημένη ομελέτα. Στο σερβίρισμα προστίθενται λεμόνι και πιπέρι.
Η ίδια λογική του τηγανιού συναντάται και στα κολοκυθάκια με αυγά. Αλλάζει το λαχανικό, ενώ παραμένει η ιδέα ενός φαγητού που βασίζεται σε λίγα υλικά και στη σειρά με την οποία μαγειρεύονται.
Η αγκινάρα στην παλιά Πάφο
Η αγκινάρα έχει και παλαιότερες αναφορές στην Κύπρο. Ο Αθήναιος αναφέρει τη λέξη «κινάρα» μέσα από τον Σώπατρο τον Πάφιο, ενώ απεικόνιση του φυτού καταγράφεται στο ψηφιδωτό των Τεσσάρων Εποχών στην Οικία του Διόνυσου, στη Νέα Πάφο.
Τα στοιχεία αυτά δείχνουν την παρουσία της στις γραπτές πηγές και στην εικονογραφία. Δεν αρκούν για να γνωρίζουμε πόσο συχνά την έτρωγαν οι αρχαίοι Κύπριοι, ούτε αποδεικνύουν ότι η σημερινή συνταγή υπήρχε τότε.
Στη νεότερη κουζίνα, πάντως, οι χρήσεις είναι συγκεκριμένες: με αυγά, με μπιζέλια σε σάλτσα ντομάτας ή με πατάτες και κρεμμύδια στον φούρνο. Κάθε εκδοχή αλλάζει το αποτέλεσμα, κρατώντας την αγκινάρα στο κέντρο του πιάτου.
