Ένας μαραθώνιος για κάθε ψυχή που χάθηκε. 121 μαραθώνιοι για τους 121 ανθρώπους που δεν επέστρεψαν ποτέ. Αυτός είναι ο συγκλονιστικός στόχος ζωής που έθεσε ο Όμηρος Χριστοδούλου, ένα από τα παιδιά που έμειναν ορφανά μετά την αεροπορική τραγωδία της «Ήλιος».
Και η μεγάλη αυτή διαδρομή βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Μέχρι σήμερα ο Όμηρος έχει τρέξει 54 μαραθωνίους, διανύοντας χιλιάδες χιλιόμετρα και μετατρέποντας μια εξαιρετικά απαιτητική αθλητική προσπάθεια σε προσωπική πράξη μνήμης για τους ανθρώπους που χάθηκαν.
Μιλώντας στο OLOI Media και στον Γιώργο Παυλίδη, ο Όμηρος ανοίγει ένα δύσκολο κεφάλαιο της ζωής του και εξηγεί πώς ο πόνος μετατράπηκε σε δύναμη και η μνήμη σε έναν τεράστιο προσωπικό αγώνα.
Περιγράφει τα συναισθήματα που τον κατακλύζουν κάθε φορά που περνά τη γραμμή του τερματισμού, τις σκέψεις που τον συνοδεύουν στα 42 δύσκολα χιλιόμετρα κάθε μαραθωνίου, αλλά και την πηγή από την οποία αντλεί τη δύναμη για να συνεχίσει μια προσπάθεια που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια μιας συνηθισμένης αθλητικής πρόκλησης.
Κι αν για τους περισσότερους ένας μαραθώνιος είναι μια μεγάλη προσωπική δοκιμασία, για τον Όμηρο Χριστοδούλου είναι κάτι πολύ περισσότερο. Είναι ένας τρόπος να κρατά ζωντανή τη μνήμη των 121 ανθρώπων που χάθηκαν. Ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς: από τους 54 στους 121. Και ο τελευταίος, ο 121ος μαραθώνιος, έχει ήδη τον δικό του προορισμό: την Πράγα, εκεί όπου επρόκειτο να καταλήξει η μοιραία πτήση της «Ήλιος». Εκεί θέλει να περάσει την τελευταία γραμμή τερματισμού αυτής της μεγάλης διαδρομής. Μιας διαδρομής που άρχισε από μια βαθιά προσωπική απώλεια και έγινε υπόσχεση μνήμης: 121 μαραθώνιοι για 121 ψυχές.
Στη συνέντευξη, ο Όμηρος Χριστοδούλου μιλά επίσης για το πώς βίωσε την απώλεια των γονιών του στην τραγωδία της «Ήλιος», για τη δύσκολη προσπάθεια να ξανασταθεί στα πόδια του και να συνεχίσει τη ζωή του. Αναφέρεται ακόμη στις υποσχέσεις που δόθηκαν τότε στις οικογένειες των θυμάτων αλλά δεν υλοποιήθηκαν, καθώς και σε όσα, κατά την άποψή του, όφειλε να πράξει το κράτος και δεν έπραξε.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και σε μια από τις πιο σκοτεινές πτυχές εκείνων των ημερών: στον αντιδεοντολογικό και σε αρκετές περιπτώσεις βάρβαρο τρόπο με τον οποίο τα ΜΜΕ κάλυψαν την τραγωδία, παραβιάζοντας τον πόνο και την ιδιωτικότητα ανθρώπων που μόλις είχαν χάσει τους δικούς τους.
