Η αλυκή και τα έλη του Φασουρίου συνδέονται. Το νερό, όμως, έχει διαφορετική περιεκτικότητα σε αλάτι σε κάθε περιοχή.
Στο Ακρωτήρι, η αλυκή και τα έλη του Φασουρίου αποτελούν δύο τμήματα του ίδιου υγροτοπικού συστήματος. Στο κέντρο της χερσονήσου απλώνεται η αλυκή, με αλμυρό νερό και εκτάσεις άμμου. Βορειοανατολικά της βρίσκονται τα έλη του Φασουρίου, με γλυκό νερό, καλαμιώνες και υγρά λιβάδια.
Η βροχή αλλάζει την έκταση του νερού
Η βροχή τροφοδοτεί και τα δύο τμήματα. Στην αλυκή μπορεί να μπει περιστασιακά και θαλασσινό νερό σε καταιγίδες. Η λίμνη ήταν άλλοτε λιμνοθάλασσα. Η σταδιακή απομόνωσή της από τη θάλασσα επέτρεψε να σχηματιστούν γύρω της ζώνες με φυτά που αντέχουν το αλάτι.
Στο Φασούρι, το γλυκό νερό συντηρεί διαφορετική βλάστηση. Καλαμιώνες και υγρά λιβάδια σχηματίζουν μικρότερους βιότοπους, που δίνουν στα πουλιά διαφορετικές θέσεις για τροφή και κάλυψη.
Οι όχθες έχουν σημασία
Στην αλυκή συναντώνται φοινικόπτερα, τα οποία βρίσκουν τροφή στα ρηχά νερά. Αν οι συνθήκες της λίμνης δεν ευνοούν την τροφή τους, τα πουλιά μετακινούνται. Στη βόρεια πλευρά, η ζώνη με ευκαλύπτους χρησιμεύει ως χώρος ανάπαυσης για αρπακτικά. Ετσι, η ανοιχτή επιφάνεια του νερού είναι μόνο ένα μέρος του συστήματος.
Η περιοχή καταχωρίστηκε το 2003 στους υγροτόπους διεθνούς σημασίας της Σύμβασης Ραμσάρ. Η καταχώριση καλύπτει περίπου 2.171 εκτάρια και περιλαμβάνει τόσο την αλυκή όσο και τα έλη.
