Στον Αβακα, κοντά στην Πέγεια, η διαδρομή αλλάζει όταν πλησιάζουν μεταξύ τους τα τοιχώματα του φαραγγιού. Το ανοιχτό τοπίο της εισόδου δίνει τη θέση του σε ένα στενό πέρασμα. Οι ασβεστολιθικοί βράχοι ανεβαίνουν δεξιά και αριστερά και το άνοιγμα προς τον ουρανό μικραίνει.
Το νερό είναι ο βασικός λόγος που υπάρχει αυτή η μορφή. Καθώς περνούσε από τον βράχο, διαμόρφωνε την κοίτη και τις πλευρές της. Σήμερα εξακολουθεί να καθορίζει πού μπορεί να πατήσει ο πεζοπόρος και αν οι συνθήκες επιτρέπουν την είσοδο στα στενά.
Αλλο η είσοδος, άλλο το στενό τμήμα
Στα πιο ανοιχτά σημεία υπάρχει περισσότερο φως και μεγαλύτερη απόσταση ανάμεσα στις πλαγιές. Στο εσωτερικό αλλάζει η αίσθηση του χώρου. Η διαδρομή πλησιάζει την κοίτη και μπορεί να απαιτεί περάσματα από νερό. Οι πέτρες έχουν διαφορετικό ύψος και το πάτημα χρειάζεται προσοχή.
Η βλάστηση ακολουθεί την παρουσία υγρασίας και σκιάς. Η μετάβαση από το ανοιχτό έδαφος στις προστατευμένες πλευρές του φαραγγιού είναι μέρος της παρατήρησης. Το περπάτημα έχει ενδιαφέρον ακόμη και πριν από τα στενότερα σημεία.
Το νερό αλλάζει την επίσκεψη
Ο οδηγός της διαδρομής επισημαίνει την πιθανότητα αύξησης της στάθμης σε καταιγίδα, το γλίστρημα και τις πτώσεις βράχων. Η στάθμη μπορεί να επηρεαστεί από νερό που κατεβαίνει από ψηλότερα. Σε τέτοιες συνθήκες, ο στενός διάδρομος περιορίζει τις επιλογές μετακίνησης.
Η απόφαση για το πόσο θα προχωρήσει κάποιος εξαρτάται από την πραγματική κατάσταση στο σημείο και από τη σήμανση. Μια φωτογραφία άλλης εποχής δείχνει τη μορφή του φαραγγιού, ενώ η ποσότητα του νερού και το έδαφος αλλάζουν. Η επιστροφή από ένα ανοιχτό σημείο αποτελεί πλήρη επιλογή διαδρομής όταν το εσωτερικό έχει νερό ή δύσκολο πάτημα.
Για την εκδρομή στον Αβακα, ο χρόνος παραμονής επηρεάζεται πολύ περισσότερο από τα περάσματα και τις στάσεις παρά από την απόσταση στον χάρτη. Στο φαράγγι ο ρυθμός ορίζεται από το έδαφος.
