Το υδραγωγείο του Μπεκίρ Πασά έφερνε νερό στη Λάρνακα μέχρι το 1939. Σήμερα η διαδρομή του συναντά τη βόλτα προς την Αλυκή.
Πριν αρχίσει το νερό να φτάνει στη Λάρνακα μέσα από σύγχρονους αγωγούς, περνούσε πάνω από τις Καμάρες. Το πέτρινο υδραγωγείο, στην έξοδο της πόλης προς τη Λεμεσό, έδωσε το όνομά του στην περιοχή και παραμένει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα μνημεία της.
Η κατασκευή του τοποθετείται στο 1746. Την ανέλαβε με δικά του χρήματα ο Οθωμανός διοικητής της Λάρνακας, Μπεκίρ Πασάς, για να μεταφέρει νερό από πηγή που βρισκόταν περίπου δέκα χιλιόμετρα μακριά. Πίσω από τη σημερινή εικόνα των τόξων υπάρχει, συνεπώς, μια πολύ συγκεκριμένη ανάγκη: η ύδρευση της πόλης.
Ρωμαϊκή μορφή, οθωμανική εποχή
Οι καμάρες θυμίζουν ρωμαϊκά υδραγωγεία, όμως το μνημείο ανήκει στον 18ο αιώνα. Η ομοιότητα στη μορφή δεν το κάνει ρωμαϊκό κατάλοιπο. Είναι έργο της οθωμανικής περιόδου, σχεδιασμένο για μια πόλη που χρειαζόταν σταθερή παροχή νερού.
Η διαδοχή των ανοιγμάτων δίνει στο έργο τον ρυθμό που αναγνωρίζουμε από μακριά. Περισσότερες από είκοσι καμάρες διατηρούνται ακέραιες. Αντί να αποτελούν την πρόσοψη ενός κτιρίου, σχηματίζουν μια υπερυψωμένη γραμμή που διασχίζει το τοπίο.
Το υδραγωγείο έπαψε να χρησιμοποιείται το 1939, όταν η λειτουργία του αντικαταστάθηκε από σύγχρονες σωληνώσεις. Η αλλαγή αυτή χωρίζει τις δύο ζωές του: για περίπου δύο αιώνες ήταν υποδομή της καθημερινότητας· σήμερα το επισκεπτόμαστε ως ιστορικό μνημείο.
Μια στάση έξω από το παραλιακό μέτωπο
Γύρω από τις Καμάρες υπάρχει πλακόστρωτος χώρος με παγκάκια και μονοπάτι που συνδέεται με την Αλυκή της Λάρνακας. Ετσι η επίσκεψη μπορεί να γίνει μέρος μιας βόλτας στην ενδοχώρα της πόλης, πέρα από τους δρόμους γύρω από τις Φοινικούδες.
Από μακριά φαίνεται η συνεχόμενη σειρά των τόξων. Πλησιάζοντας διακρίνονται η πέτρα, το πάχος των στηριγμάτων και το ύψος που χρειαζόταν να διατηρήσει η κατασκευή πάνω από το έδαφος.
Το βράδυ οι καμάρες φωτίζονται. Η φωτισμένη σειρά αναδεικνύει το σχήμα του έργου και δίνει διαφορετική όψη στη διαδρομή γύρω από το μνημείο.
