Έναν από τους πιο μυστηριώδεις και συναρπαστικούς θρύλους της κυπριακής παράδοσης συναντά κανείς στην περιοχή της Ταμασσού, εκεί όπου βρίσκεται το γνωστό Δρακοντόσπηλιο — ένα μέρος που εδώ και δεκαετίες τροφοδοτεί ιστορίες, μύθους και αφηγήσεις από γενιά σε γενιά.
Σύμφωνα με τις διηγήσεις των παλιών κατοίκων της περιοχής, βαθιά μέσα στις σκοτεινές στοές του σπηλαίου ζούσε κάποτε ένας τεράστιος δράκος. Δεν ήταν όμως ένα συνηθισμένο μυθικό πλάσμα. Θεωρούσαν πως ήταν ο φύλακας των μυστικών της γης και των πολύτιμων μετάλλων που κρύβονταν στα έγκατα του βουνού.
Τις νύχτες, λέγεται πως από το εσωτερικό του σπηλαίου ακουγόταν ένα παράξενο βουητό, σαν βαριά ανάσα θηρίου, ενώ αρκετοί υποστήριζαν πως έβλεπαν παράξενα φώτα να τρεμοπαίζουν μέσα στο σκοτάδι.
Κανείς δεν τολμούσε να προχωρήσει βαθιά στις στοές. Οι γεροντότεροι πίστευαν πως ο δράκος προστάτευε έναν κρυμμένο θησαυρό και πως όποιος πλησίαζε με απληστία δεν έβρισκε ποτέ ξανά τον δρόμο της επιστροφής. Μόνο όσοι είχαν καθαρή καρδιά μπορούσαν, σύμφωνα με τον θρύλο, να περάσουν χωρίς φόβο από το πέτρινο πέρασμα.
Μια από τις πιο γνωστές ιστορίες μιλά για έναν νεαρό μεταλλωρύχο που μπήκε μόνος στο σπήλαιο αναζητώντας χαμένο χρυσάφι. Όσο προχωρούσε στα βάθη της γης, οι βράχοι άρχισαν να φωτίζονται με κόκκινα και χάλκινα χρώματα, σαν φωτιά που έκαιγε μέσα στο βουνό. Ξαφνικά, άκουσε μια βαριά ανάσα να έρχεται από το σκοτάδι. Πανικόβλητος έτρεξε προς την έξοδο και, όταν βγήκε στο φως, ισχυρίστηκε πως είδε δύο λαμπερά μάτια να τον παρακολουθούν μέσα από τη σκοτεινή στοά.
Από τότε, ο τόπος έμεινε γνωστός ως Δρακοντόσπηλιος και μέχρι σήμερα η ατμόσφαιρα της περιοχής συνεχίζει να κρατά ζωντανό τον θρύλο της Ταμασσού, προκαλώντας δέος και περιέργεια σε όσους τον επισκέπτονται.
Τις πληροφορίες και την αφήγηση μοιράστηκε η Μάρω Δημητριάδου, μεταφέροντας έναν θρύλο που παραμένει ζωντανός στη λαϊκή παράδοση της Κύπρου.
Και ποιος ξέρει; Ίσως κάπου μέσα στις πέτρες και τις σκιές του σπηλαίου να κρύβεται ακόμη ο δράκος της Ταμασσού…
Κατερίνα Χριστοφή
