Οι θαλασσινές σπηλιές από την πλευρά της στεριάς. Μια βραχώδης διαδρομή ανάμεσα στον Κόλπο των Κοραλλίων και στον Αγιο Γεώργιο.
Στην ακτή της Πέγειας, οι βράχοι δεν σχηματίζουν ένα συνεχές τείχος. Ανοίγματα, μικρές καμάρες και κοιλότητες διακόπτουν τη γραμμή τους, εκεί όπου το νερό δουλεύει επίμονα πάνω στο πέτρωμα. Οι θαλασσινές σπηλιές αποτελούν ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σημεία της διαδρομής βόρεια του Κόλπου των Κοραλλίων.
Η επίσκεψη έχει διαφορετικό χαρακτήρα από μια στάση σε οργανωμένη αμμώδη παραλία. Εδώ ο περίπατος και η παρατήρηση της ακτογραμμής είναι ο βασικός λόγος της εξόδου. Τα σημεία που φαίνονται προσβάσιμα από ψηλά δεν αποτελούν όλα διαμορφωμένες προσβάσεις προς το νερό.
Πώς αλλάζει ο βράχος
Η διάβρωση δημιουργεί διαφορετικές μορφές εκεί όπου το πέτρωμα παρουσιάζει ανομοιογένειες και αδυναμίες. Η δράση των κυμάτων διευρύνει τα ανοίγματα και αφαιρεί υλικό, με αποτέλεσμα μικρές σπηλιές και προεξοχές.
Το σημερινό σχήμα της ακτής είναι μια φάση αυτής της διαδικασίας. Μια προεξοχή μπορεί να μοιάζει συμπαγής από το μονοπάτι και να έχει υποσκαφεί από κάτω. Η άκρη του βράχου, επομένως, δεν είναι κατάλληλο σημείο για να στηριχθεί κανείς προκειμένου να τραβήξει φωτογραφία.
Μια ακτογραμμή με πολλά ανοίγματα
Η ονομασία «θαλασσινές σπηλιές» περιγράφει ένα τμήμα της ακτής ανάμεσα στον Κόλπο των Κοραλλίων και στην περιοχή του Αγίου Γεωργίου. Δεν υπάρχει μία κοινή είσοδος που οδηγεί σε όλες τις κοιλότητες. Κάποιες διακρίνονται ως ανοίγματα χαμηλά στο μέτωπο του βράχου, ενώ άλλες σχηματίζουν μικρές καμάρες.
Στην ίδια ευρύτερη διαδρομή βρίσκεται το ναυάγιο EDRO III. Το πλοίο και οι φυσικοί σχηματισμοί αποτελούν διαφορετικές στάσεις: το πρώτο ανήκει στη νεότερη ιστορία της ακτής, ενώ οι σπηλιές στη μακρόχρονη διαμόρφωσή της από τη θάλασσα.
Μια διαδρομή για να κοιτάξεις την ακτή
Η ακτογραμμή μπορεί να ενταχθεί σε έξοδο που συνδυάζει την Πέγεια και την περιοχή του Αγίου Γεωργίου. Οι εναλλαγές ανάμεσα στα χαμηλά βράχια και στα ανοίγματα επιτρέπουν να διακρίνεται η μορφή της ακτής χωρίς να χρειάζεται κάθοδος μέσα στις σπηλιές.
Ο κυματισμός μεταβάλλει γρήγορα την εικόνα κοντά στα χαμηλά σημεία. Η παρατήρηση από τη στεριά, σε απόσταση από τα χείλη των βράχων, διατηρεί ορατή τόσο τη γεωλογική μορφή όσο και τον θαλάσσιο χώρο που την περιβάλλει.
