Υπάρχει μια διαφορετική ομορφιά στα χωριά της ορεινής Κύπρου όταν φτάνει το φθινόπωρο. Το φως γίνεται πιο ήπιο, οι θερμοκρασίες χαμηλώνουν και τα πέτρινα σπίτια, τα στενά σοκάκια και οι παλιές αυλές μοιάζουν να αποκτούν μια νέα, πιο ζεστή ατμόσφαιρα.
Περπατώντας στα στενά παραδοσιακά σοκάκια, κυρίως αυτών των βουνίσιων χωριών, ο επισκέπτης συναντά εικόνες που μοιάζουν βγαλμένες από μια άλλη εποχή. Πέτρινοι τοίχοι, ξύλινες πόρτες, μικρά παράθυρα και αυλές με γλάστρες συνθέτουν ένα σκηνικό που αλλάζει διακριτικά με το πέρασμα των εποχών.
Τον Οκτώβριο, οι κληματαριές και τα δένδρα προσθέτουν τις δικές τους αποχρώσεις στο τοπίο. Τα φύλλα αρχίζουν να αλλάζουν χρώμα, ενώ ο χαμηλότερος ήλιος δημιουργεί έντονες φωτοσκιάσεις πάνω στις παλιές προσόψεις και στα πέτρινα δρομάκια.
Εκεί όπου ο χρόνος μοιάζει πιο αργός
Στα παραδοσιακά χωριά, η βόλτα δεν χρειάζεται συγκεκριμένο προορισμό. Ένα παλιό καφενείο στη γωνία, μια ξύλινη πόρτα μισάνοιχτη, μια αυλή γεμάτη λουλούδια ή μια κληματαριά που σκεπάζει ένα πέτρινο σπίτι μπορούν να γίνουν μικρές στάσεις σε μια φθινοπωρινή περιπλάνηση.
Είναι εικόνες καθημερινές, αλλά ταυτόχρονα πολύτιμες. Κρατούν ζωντανά στοιχεία της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής και μιας άλλης μορφής ζωής, περισσότερο δεμένης με το χωριό, τη γειτονιά και τον δημόσιο χώρο.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο στοιχείο μιας φθινοπωρινής εξόρμησης στην ορεινή Κύπρο: ότι δεν χρειάζεται να αναζητήσεις κάτι εντυπωσιακό. Η ομορφιά βρίσκεται στις λεπτομέρειες.
Ένα φθινοπωρινό σκηνικό για φωτογραφίες
Τα παραδοσιακά χωριά προσφέρονται, ιδιαίτερα, για φωτογραφία αυτή την εποχή. Το φυσικό φως του Οκτωβρίου αναδεικνύει την υφή της πέτρας, ενώ τα φύλλα, οι κληματαριές και οι ξύλινες κατασκευές προσθέτουν χρώμα και βάθος στο κάδρο.
Ένα πέτρινο σοκάκι που οδηγεί σε μια παλιά πλατεία, μια ξύλινη πόρτα φωτισμένη από τον απογευματινό ήλιο ή ένα καφενείο με τραπεζάκια έξω μπορούν να γίνουν οι πρωταγωνιστές ενός διαφορετικού πορτρέτου της κυπριακής υπαίθρου.
Το φθινόπωρο δεν αλλάζει μόνο τα χρώματα της φύσης. Αλλάζει και τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τα χωριά.
Και κάπου ανάμεσα στις πέτρες, στις παλιές πόρτες και στα φύλλα που αρχίζουν να πέφτουν, η Κύπρος αποκαλύπτει μια πιο ήσυχη, ζεστή και διαχρονική πλευρά της.
Γράφει η Χριστίνα Γεωργίου
